Ludność Afryki

Obszar Afryki zamieszkuje 723 mln osób, co stanowi 12,7% globalnej liczby ludności świata.  Cechą demograficznego rozwoju tego kontynentu jest względna stabilność wielkości zaludnienia.  Spowodowana ona była czynnikami naturalnymi, wśród których najistotniejszą rolę odgrywały klęski żywiołowe i towarzyszący im głód, a także wielkie epidemie i powszechność zachorowań na malarię, czy śpiączkę, którymi dotknięte były przede wszystkim ludy Afryki tropikalnej. Najtragiczniejsze konsekwencje demograficzne przyniósł jednak niemal 400-letni okres europejskiego handlu niewolnikami. W jego rezultacie Afryka utraciła ok. 150 min mieszkańców Z tej liczby tylko 15 mln dowieziono do miejsc przeznaczenia; z pozostałych 135 mln ok. 40 mln zginęło podczas transportu, a ok. 95 mln w efekcie krwawych wypraw w poszukiwaniu niewolników wewnątrz kontynentu. Na skutek tych okoliczności Afryka odnotowała w okresie 1650-1850 realny spadek liczby mieszkańców, czemu towarzyszyło gwałtowne obniżenie jej strukturalnego udziału w globalnym zaludnieniu świata.

Ludność Afryki
Biorąc pod uwagę stosunek liczby ludności Afryki do jej powierzchni, kontynent ten uznać należy za słabo zaludniony. Przeciętna gęstość zaludnienia wynosząca 24 osoby/km2 jest tu niemal dwukrotnie niższa od średniej światowej. Faktyczny obraz rozmieszczenia ludności wykazuje równocześnie ogromne dysproporcje przestrzenne, spowodowane przede wszystkim bardzo zróżnicowanymi warunkami przyrodniczymi. Na ok. 45% terytorium Afryki gęstość zaludnienia waha się w przedziale 1 -10 20 osób/km2, natomiast aż 1/3 jej pow. reprezentują obszary bezludne oraz takie, gdzie wskaźniki gęstości zaludnienia kształtują się na poziomie poniżej 1 osoby/km2. Do tych ostatnich należą rozległe obszary pustynne: Sahara, Kalahari i Namib, oraz strefa lasów równikowych w Kotlinie Konga.

Regiony o największej koncentracji ludności to np. śródziemnomorskie wybrzeża krajów Maghrebu, z gęstością zaludnienia przekraczającą 100 osób/km2, czy egipski odcinek doliny (poniżej Wysokiej Tamy Asuańskiej) i delta Nilu, gdzie wskaźniki gęstości zaludnienia osiągają wielkość odpowiednio ok. 500 i 1300--1400 osób/km2. Wyjątkowość tej rzeki podkreśla fakt, iż spośród 62-milionowej społeczności Egiptu ponad 90% żyje w jej bezpośrednim

Untitled Document

Do najbardziej charakterystycznych cech społeczeństw afrykańskich należy ich demograficzna młodość. Pod koniec lat 50. ludność w wieku poniżej 15 lat stanowiła l42% ogółu ludności kontynentu, przy 6% osób powyżej 64 lat.


Ludność Afryki wysoki poziom aktywności zawodowej dzieci.Pracę podejmuje tutaj przeciętnie 25% dzieci w wieku 10-14 lat, a ich relatywnie niskie dochody stanowią ważny element budżetów wielodzietnych rodzin. Zatrudniane są praktycznie we wszystkich dziedzinach gospodarki, stanowiąc w wielu przypadkach podstawową i zarazem najtańszą siłę roboczą (np. w prymitywnych warsztatach tkackich). Problem ten dotyczy zarówno chłopców jak i dziewcząt, przy czym to ci pierwsi reprezentują niemal 65% ogólnej liczby pracujących dzieci. 

Do demograficznie najstarszych państw współczesnej Afryki należą Algieria, Tunezja i RPA. Odsetek ludności w wieku poniżej 15 lat osiąga tu wielkość ok. 37%, natomiast osoby w wieku produkcyjnym reprezentują średnio 58% ogólnej liczby mieszkańców Piramidy przedstawiające strukturę płci i wieku ludności państw afrykańskich cechuje generalnie szeroko rozbudowana podstawa przy gwałtownie zwężającym się wierzchołku, co jest szczególnie widoczne w przedziale powyżej 45 lat.
Obraz ten pozostaje w bezpośrednim związku zarówno z kształtowaniem się omówionych uprzednio elementów ruchu naturalnego ludności, jak tez stosunkowe niskimi wartościami przeciętnej długości życia Afrykanów. Średnia długość życia mieszkańców Afryki to powyżej 53 lata (1995), a więc zdecydowanie mniej o< średniej światowej wynoszącej blisko 65 lat. Jeśli weźmie się pod uwagę, że ta ostatnia wartość stanowi też dolną granicę wieku poprodukcyjnego.

Podbał Ci się artykuł? Podziel się ze znajomymi