Appalachy

Appalachy zajmują południowo-wschodnią część kontynentu Ameryki Północnej. Ciągną się od wyspy Nowa Fundlandia w kierunku południowo-zachodnim, równolegle do linii wybrzeża. aż po środkowy bieg rzeki Alabama, na długości około 2500 kms. Góry osiągają do 400 km szerokości, a ich najwyższym szczytem jest Mitchell (2037 m). Powstały w erze paleozoicznej, głównie w orogenezie kaledońskiej, w następstwie kolizji kontynentów tworzących Pangeę: Laurencji (odpowiadającej prekambryjskiej platformie północnoamerykańskiej), Baltiki - rdzenia przyszłej Europy (prekambryjskiej platformy wschodnioeuropejskiej), Awalonii (podłużnego mikrokontynentu, który oderwał się od Gondwany w kambrze, a w ordowiku znajdował się już w pobliżu Laurencji) oraz (w młodszym paleozoiku) Afryki (Gondwany).

Kolizja była następstwem zaniku Oceanu Iapctus, który dzielił te kontynenty w najstarszym paleozoiku. W obrębie współczesnego górotworu wyróżnia się cztery strefy różniące się budową geologiczną i rzeźbą. Po części są one terranami (m.in. Awalonia i terrany pokrewne, terran karoliński), z dobrze zachowanymi łuskami skorupy oceanicznej (strefy ofiolitowe). Strefa zachodnia obejmuje hercyńskie zapadlisko przedgórskie wypełnione prawie nie zaburzonymi osadami paleozoiku (skałami okruchowymi i węglanowymi), które wypiętrzone pod koniec tej ery budują dziś płaskowyże ciągnące się wzdłuż zachodnich podnóży Appalachów (Wyżyna Appalaska).

Appalachy

Appalachy

 

Podbał Ci się artykuł? Podziel się ze znajomymi