Osadnictwo w Polsce

 Główna sieć osadnicza naszego kraju została ukształtowana już w XIII-XV wieku. Najszybszy rozwój miast nastąpił jednak na przełomie XIX i XX wieku. Sieć osadnicza Polski składa się z kilku szczebli hierarchicznych miast i wsi.  Centra aglomeracji miejskich stanowi kilkanaście największych miast w Polsce. Są one tzw. ośrodkami najwyższego rzędu. Skupiają one około 1/3 ogółu ludności kraju, oraz znaczne zasoby naukowe, kulturalne i gospodarcze. Ośrodkami o największym zasięgu oddziaływania są: aglomeracja warszawska, w której mieszka ponad 2,5 mln mieszkańców, oraz konurbacja górnośląska, gdzie zaludnienie przekracza 3 mln.

Nieco niższy szczebel w krajowej sieci osadniczej mają tzw. ośrodki wzrostu o charakterze krajowym. Są to miasta wojewódzkie, oraz kilka większych miast, które nie są stolicą województwa, jednakże odznaczają się krajowym zasięgiem oddziaływania (np. Stalowa Wola, Inowrocław). Duża liczba średniej wielkości miast stanowi tzw. regionalne ośrodki. Zasięg oddziaływania ogranicza się w tym przypadku do regionu, w którym znajduje się dane miasto. Pozostałe, niewielkie miasta tworzą ośrodki lokalne. Są to przeważnie miasta stanowiące siedzibę gminy Zasięg oddziaływania takiego ośrodka znajduje się najczęściej w obrębie jednej gminy.

Rozwój miast w Polsce

Istotne znaczenie podczas powstawania miast odegrała ich lokacja (akt prawny, który regulował stosunki prawne, oraz także często rozplanowanie miasta). Niekiedy lokacja dotyczyła istniejących już osad, którym nadawano tylko nowe prawo. Najbardziej rozpowszechnionym były prawa niemieckie: magdeburskie, lubeckie, oraz polskie: chełmińskie, średzkie. Lokacja miasta nadawała miastom ich charakter przestrzenny.


Całość tego artykułu i ponad 200 innych przeczytasz w strefie PREMIUM.

WCHODZĘ DO STREFY PREMIUM!

Untitled Document
Podbał Ci się artykuł? Podziel się ze znajomymi

Przeczytaj też:

Gleby w Polsce

Lasy w Polsce

Klimat w Polsce

Wiatry w Polsce

Temperatura powietrza w Polsce

Opady w Polsce