Karakorum

Karakorum stanowi zwarty system górski, drugi pod względem wysokości na Ziemi (po Himalajach). Góry ciągną się od Pamiru i Hindukuszu na zachodzie oraz Kunlun na północy po Himalaje na południowym wschodzie i wznoszą na zachodnim skraju Wyżyny Tybetańskiej. Stanowią dział wodny oddzielający dorzecze Indusu leżące w zlewisku Oceanu Indyjskiego od bezodpływowych obszarów Azji Środkowej. Karakorum należy do alpejskiej strefy fałdowej.


KarakorumNa południu góry są zbudowane głównie z prekambryjskich skał krystalicznych (gnejsów, łupków krystalicznych i granitoidów); na północy prekambryjskie skały metamorficzne są przykryte węglanowymi utworami jury. W części środkowej, stosunkowo wąskiej, występują morskie utwory paleozoiku i mezozoiku (wapienie, margle, łupki ilaste, piaskowce), lokalnie zmetamorfizowane. Swą współczesną postać potężnego górotworu Karakorum zawdzięcza silnym ruchom dźwigającym wzdłuż podłużnych i poprzecznych uskoków, które od młodszego trzeciorzędu trwają praktycznie do dziś.

Świadczą o tym wysokie (kilkusetmetrowe) tarasy rzeczne i powszechnie występujące ruchy masowe i częste trzęsienia ziemi. Karakorum ma typową rzeźbę wysokogórską, uformowaną w wyniku silnej erozji i denudacji towarzyszącej dźwiganiu się gór, od młodszego trzeciorzędu poczynając. Szczególną rolę odegrała w plejstocenie i nadal odgrywa niszcząca działalność lodowców. W krajobrazie gór dominują wąskie grzbiety i granie zwieńczone ponad 100 szczytami przekraczającymi 7000 m wysokości opadające stromymi, urwistymi, skalnymi stokami lub piargami, ku wąskim, głęboko wciętym dolinom rzecznym lub lodowcowym żłobom. Góry są silnie zlodowacone.

Występuje tam około 2500 lodowców. Większość w południowej części gór wystawionej na monsuny przynoszące latem opady. Najdłuższe z lodowców Karakorum to lodowce dolinne, m.in. Sjaczen (71 km długości), Biafo (65 kra), Baltoro (62 km). Góry leżą w strefie klimatów podzwrotnikowych. Mają klimat kontynentalny, suchy, co sprawia, że roślinność jest skąpa - półpustynie z niskimi krzewami, rzadkie lasy sosnowe (do 3500 m), a wyżej uboga roślinność subalpejska i alpejska.