Góry Betyckie

Góry Betyckie zajmują południową część Półwyspu Iberyjskiego. Ciągną się wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego, od Cieśniny Gibraltarskiej do przylądka Nao, między Zatoką Walencką a zatoką Alicante. Podobnie jak Pireneje, uformowały się w orogenezie alpejskiej. Trzon gór stanowią skały paleozoiczne, częściowo zmetamorfizowane w orogenezie hercyńskiej. Otoczone są one utworami mezozoicznymi i trzeciorzędowymi (zlepieńce, piaskowce, wapienie, margle).

Góry Betyckie

Góry Betyckie
Całość jest silnie sfałdowana, ujęta w płaszczowiny nasunięte na utwory wypełniające przedgórskie zapadlisko Niziny Andaluzyjskiej oraz mocno potrzaskana uskokami. Góry tworzą kilka pasm, izolowanych bloków i kotlin. Najwyższym pasmem jest Sierra Nevada o rzeźbie alpejskiej, ze szczytem Mulhacen (3478 m n.p.m., najwyższym szczytem Europy pozaalpejskiej). W pozostałych częściach gór dominują łagodne, zaokrąglone formy rzeźby. Góry Betyckie stanowią w istocie środkową część znacznie większego orogenu - ich przedłużeniem są góry Rif w Afryce Północnej oraz Baleary - wyspy w zachodniej części