Pireneje

Pireneje oddzielają Półwysep Iberyjski od Europy Zachodniej. Jest to miody łańcuch górski uformowany w orogenezie alpejskiej, zbudowany ze skał paleozoicznych, w tym skał krystalicznych, częściowo zmetamorfizowanych oraz utworów mezozoicznych i trzeciorzędowych (wapieni i fliszu). W trzeciorzędzie nastąpiło dźwignięcie gór i sfałdowanie osadów oraz częściowe ich nasunięcie w postaci płaszczowin na przedgórskie zapadliska na północy i południu.

Pico de Aneto -  najwyższy szczyt Pirenejów

Pico de Aneto -  najwyższy szczyt Pirenejów

Granitowe Pireneje Środkowe są najwyższą częścią łańcucha górskiego (Aneto, 3404 m n.p.m.). Mają rzeźbę alpejską, z graniami, turniami, cyrkami i dolinami lodowcowymi. Współcześnie występują tam niewielkie lodowce, zajmujące w sumie około 30 km2. Wapienne Pireneje Zachodnie są wąskie, nic przekraczają 2500 m wysokości. W ich budowie duży udział mają mezozoiczne wapienie, co sprzyjało rozwojowi krasu - wapienne bezwodne płaskowyże usiane lejami, krasowe wąwozy itp. Znajduje się tam m. in. znana jaskinia Pierre-Saint-Martin, jedna z najgłębszych na świecie. Pireneje Wschodnie nie przekraczają 3000 m. Ku wschodowi dzielą się na pasma, rozwidlają się i opadają szeregiem stopni morfologicznych ku Zatoce Lwiej.