Migracje w Polsce

 W przeszłości ruch migracyjny ludności miał niewielki wpływ na przyrost rzeczywisty. Migracje stawały się przyczyną podwyższenia dochodów, i podstawą kształtowania się różnorodnych powiązań społecznych, czy gospodarczych. Większy wpływ na liczbę ludności w Polsce ruch wędrówkowy miał jedynie w okresie intensywnej akcji przesiedleńczej związanej z następstwami II wojny światowej w latach 1946-1950. Od połowy lat dziewięćdziesiątych XX w. w istotny sposób zmieniła się rola migracji zewnętrznych w kształtowaniu przyrostu rzeczywistego ludności w Polsce.

Główne kierunki emigracji to Wielka Brytania, Irlandia, Niemcy, Stany Zjednoczone, Kanada, Austria i Szwecja. Wejście Polski do Unii Europejskiej, oraz otwarcie przez niektóre kraje rynków pracy dla polaków spowodowało masową emigrację. Od początku naszego członkostwa w Unii dla Polaków były otwarte rynki pracy: w Wielkiej Brytanii, Irlandii oraz w Szwecji. Szacuje się, że w końcu 2006 roku poza granicami Polski przebywało czasowo prawie 2 mln osób.

Milion polaków wyjechało w 2004 roku, a w roku 2005 kolejny milion. Głównym obszarem odpływu ludności jest Śląsk, oraz Pomorze. Z tych dwóch rejonów pochodzi ok. 70 % emigrujących. Głównymi kierunkami migracji zewnętrznych (poza granice kraju) są: kraje Unii Europejskiej (Wielka Brytania, Irlandia, Niemcy, Fracja), oraz Ameryka Północna (głównie Stany Zjednoczone). Kierunkiem migracji wewnętrznych (w obrębie kraju) są przepływy ludności ze wsi do miast. W przeciągu drugiej połowy lat XX wieku do miast napłynęło 23 mln osób, z czego 12,5 mln pochodziło ze wsi. Zmniejszenie się liczby ludności naszego kraju może ograniczyć rozwój gospodarczy. Wyjeżdżają przeważnie ludzie młodzi, aktywni zawodowo i wykształceni. Zwiększa się w ten sposób udział ludności biernej zawodowo (emeryci i renciści), co jest zjawiskiem niekorzystnym.

W 80 % emigrujący z Polski osiedlają się w Unii Europejskiej. Emigranci to w zdecydowanej większości osoby młode w wieku 15-49 lat (dominują dwudziestolatki i czterdziestolatki) na ogół mające zaledwie wykształcenie podstawowe. W latach osiemdziesiątych nieco większa była wśród emigrantów grupa osób z wykształceniem wyższym. Za granicę emigrują przede wszystkim mieszkańcy miast. Stanowią oni około 80 % emigrujących poza granicę Polski (w latach pięćdziesiątych ponad 70 %, a w sześćdziesiątych i siedemdziesiątych po ponad 60 %).

Do miast kierują się też głównie imigranci. Są to w połowie Polacy wracający po latach z emigracji. Głównym obszarem odpływu ludności jest Śląsk (Górny, Dolny i Opolski) oraz Pomorze. Z tych dwóch regionów pochodzi około 70 % emigrujących. Duży udział w emigracji ma również tradycyjnie obszar województw małopolskiego i podkarpackiego. Emigranci ci kierują się w 60 % do Ameryki Północnej (głownie do Stanów Zjednoczonych Ameryki), podczas gdy emigrujący ze Śląska i Pomorza niemal w 90 % udają się do Niemiec.

Jeśli chodzi o ludność osiedlającą się na terytorium naszego kraju to sporą grupę imigrantów stanowią Ukraińcy i Rosjanie. Duża jest grupa imigrantów z Wietnamu i Ormian. Pojawiło się także zjawisko legalnych i nielegalnych imigracji zarobkowych. Legalnie zatrudnionych jest w Polsce około 20 tys. obcokrajowców (około 17 % to Ukraińcy, po 6-7 % to Białorusini, Niemcy, Francuzi i Wietnamczycy, a po około 4 % Amerykanie, Bułgarzy i Rosjanie), natomiast liczba imigrantów nielegalnych jest trudna do ustalenia.

Migracje w Polsce

migracje w Polsce

 

Przeczytaj też:

Gleby w Polsce

Lasy w Polsce

Klimat w Polsce

Wiatry w Polsce

Temperatura powietrza w Polsce

Opady w Polsce

Komentarze